Ssanie niemowląt u - Odniesienie do Praktyki

Ssanie u niemowląt

Zobacz, jak karmić dziecko piersią więcej

Główne wnioski

Szczegóły dotyczące 4 głównych wniosków więcej

Pliki do Pobrania

Chcesz wiedzieć więcej? więcej

Referencje

Literatura więcej

Istotność w praktyce

Te nowe informacje mogą pomóc specjalistom zrozumieć więcej na temat wyzwań związanych z karmieniem piersią, co daje również rozeznanie w obecnej praktyce, chociaż podważa niektóre z nich.

a) Doskonale wiadomo, że dzieci z rozszczepem podniebienia mają trudności z wytworzeniem podciśnienia. Trudności w ich karmieniu mają bezpośredni związek z tą przypadłością. Podobnie jest z wcześniakami, które mogą mieć trudności z wytworzeniem odpowiedniego podciśnienia, potrzebnego do odessania pokarmu. W takim przypadku problem jest wynikiem braku siły mięśni oraz kontroli, mimo to nadal chodzi o niewystarczające podciśnienie, które jest przyczyną problemu. W takich przypadkach ważny jest wybór alternatywnego sposobu karmienia dopasowanego do siły dziecka, oraz jego możliwości wytwarzania podciśnienia.

b) Późne wcześniaki i niektóre dzieci urodzone w terminie również mogą mieć trudności z wytwarzaniem właściwego podciśnienia, w związku z czym nie przybierają na wadze. Stają się słabe i śpiące, a spożycie mleka jest ograniczone. Częste karmienie i odciąganie pokarmu zazwyczaj zapewnia zwiększenie ilości mleka. Wraz ze wzrostem spożycia, dziecko rośnie i zyskuje siłę oraz kontrolę, co pozwala wytwarzać wystarczające podciśnienie, aby karmienie mogło przebiegać sprawnie i wydajnie.

c) Dwie trzecie matek doświadczających bólu sutka posiada dzieci, które wytwarzają zbyt wysokie podciśnienie. Pomimo tego, iż obecnie nie ma żadnego narzędzia do określania podciśnienia w jamie ustnej, często po prostu pyta się matkę o jej komfort podczas karmienia, oraz jak silne jest w jej odczuciu ssanie dziecka. Jeśli nie można rozwiązać problemu poprzez dostosowanie pozycji i przystawienia dziecka, wstępne badania pokazują, że ciśnienie można zmniejszyć do normalnych wartości przez tymczasowe użycie lejka, bez narażania na szwank przepływu mleka. Niezbędne jest właściwe dopasowanie oraz kontrola specjalisty ds. zdrowia.

1. Brak ruchów robaczkowych potwierdza, iż zniekształcony sutek będzie wskazywał problem z przystawieniem. Ponieważ język nie „zwija” sutka, powinien on utrzymać podobny kształt, jaki miał na początku karmienia. Specjaliści uważają, że sutek, który jest przygnieciony lub zniekształcony po karmieniu może być przyczyną bólu i wskazywać na problem związany z przystawieniem. Należy ocenić podniebienie i język pod kątem takich anomalii, jak podniebienie wysokie lub z pęcherzykami, albo ankyloglosja. W przypadku, jeśli problem zniekształconego i/lub bolącego sutka nie może zostać rozwiązany, należy rozważyć kwestię wysokiego podciśnienia w jamie ustnej, jak wskazano powyżej.

2. Sądzono, że ważne jest, aby w ustach dziecka znajdowało się możliwie jak najwięcej sutka. Umieszczając sutek u zbiegu podniebienia twardego i miękkiego, oraz obejmując „zagłębienia mleczne” w ustach, w ten sposób umożliwiając zasysanie, które, jak kiedyś sądzono, było niezbędne podczas karmienia. Jednakże wytwarzanie podciśnienia jest kluczowym elementem procesu odprowadzania mleka. Wytwarzanie podciśnienia ma miejsce w przedniej części jamy ustnej dziecka przy piersi. Z tyłu jamy ustnej język porusza się w dół, a podniebienie miękkie tworzy podciśnienie, które pozwala na odessanie pokarmu. To z kolei tworzy przestrzeń lub wgłębienie, do którego może wpłynąć mleko. W związku z czym, jeśli sutek znajdowałby się u zbiegu podniebienia twardego i miękkiego, przestrzeń ta byłaby ograniczona. W praktyce należy umieścić sutek ok. 6 mm od zbiegu podniebienia twardego i miękkiego tak, aby została stworzona wystarczająca przestrzeń, a mleko mogło wpłynąć do ust. Co ciekawe, chociaż sutki, piersi i usta dziecka mają różne kształty i rozmiary, wszystkie dzieci umieszczają sutek w mniej więcej tym samym miejscu. Tłumaczy to dużą różnorodność w sposobie przystawiania połączonego z właściwym karmieniem. W ten sposób, w niektórych przypadkach przystawienie może wydawać się niewłaściwe, ale jeśli jest wygodne, a przepływ pokarmu jest właściwy tego typu przystawianie może okazać się rozwiązaniem optymalnym. Niektóre dzieci „uciekają” od piersi, szczególnie w momencie, gdy nastąpi wyrzut mleka. Na podniebieniu miękkim znajdują się receptory zapobiegające zadławieniu, więc jeśli sutek zostanie umieszczony zbyt blisko zbiegu podniebienia twardego i miękkiego, receptory te mogą zostać pobudzone. Dzieci matek z dużymi brodawkami sutkowymi nie muszą mieć w ustach tak dużo tkanki piersiowej, w ten sposób podczas ssania zostanie zapewnione miejsce na zbieranie się mleka i zapobiegnie to odruchowi wymiotnemu. Może to mieć znaczenie także dla dzieci, które łapczywie ssają sutek przez pierwsze minuty od wyrzutu mleka. Matki takich dzieci powinny pozwalać im pokierować karmieniem, pod warunkiem, że nie będzie to bolesne. Ten styl karmienia może być obecny przy płytkim przystawieniu.

3. Ponieważ podciśnienie ma kluczowe znaczenie przy odciąganiu mleka, warto sprawdzać tę wartość, jeśli dziecko nie przybiera na wadze. Po pierwsze należy ocenić zacisk warg dziecka, a następnie siłę ssania. Nieodpowiednie podciśnienie może być oznaką słabości mięśni, niedorozwoju podniebienia u dziecka (nawet mała przerwa ma znaczenie), zbyt małego lub płaskiego sutka. Częste karmienie i odciąganie zazwyczaj zwiększa ilość podawanego mleka, i zwiększy wartość pokarmową oraz przyspieszy wzrost dziecka - i w ten sposób problem zostanie rozwiązany. Natomiast w tych wypadkach ważne jest, by wybór alternatywnych metod karmienia odpowiadał sile dziecka i jego umiejętności wytwarzania podciśnienia.

Stąd możesz ściągnąć obrazy i informacje do swojej prezentacji: